Հաթայի Վագըֆգիւղը ծագում առած է 1800-ական թուականներուն Եօղունօլուք եւ Խըտըրպէյ գիւղերէն։ 1895ին գիւղին բնակիչները միանալով ձեռնարկեցին եկեղեցիի մը շինութեան։ Գիւղի բնակիչներէն Թադէոս եւ Մովսէս Այնթապեան

Կեսարիոյ ծանօթ առաջին հայ եկեղեցին կը յիշուի 1191 թուականին Ս. Գրիգոր անունով, որ իր գոյութիւնը պահած է մինչեւ ԺԷ. դար, որովհետեւ 1653ին կրկին կը յիշուի

Եկեղեցւոյ շինութեան բուն թուականը անյայտ է։ Եկեղեցւոյ մասին առաջին անգամ Ղուկաս Վարդապետ Ինճիճեանի (1758-1833) աշխարհագրութիւն գրքին մէջ կը հանդիպինք, ուր ըսուած է. «1515ին կամ 1518ին

Իսկենտէրունի (Աղեքսանտրիկ) եկեղեցւոյ բուն կառուցման թուականին մասին տեղեկութիւն չունինք։ Եկեղեցին 1987 թուականին նորոգուեցաւ ու բարեզարդեցաւ Պոլսոյ Պատրիարքութեան ծախսով եւ օծումը կատարուեցաւ ձեռամբ՝ Ն.Ա.Տ. Շնորհք Պատրիարքի։